kamperen

Convívio in het Portugees betekent gezellig samen zijn. Je kunt een convívio organiseren en je hebt salas de convívio.

Dante, de Italiaanse filosoof, gaf er de volgende betekenis aan: als je mensen van verschillende pluimage, bijv. economisch of qua levensinzicht, met elkaar laat eten, drinken en praten, kan men de eigen blik op de wereld verruimen zonder veel moeite.

Verder is een convívio-leven een leven in balans. Je leeft niet van weekend naar weekend of juist van werkweek naar werkweek, maar ziet in alles wat je doet de waarde: werk, sociale contacten, creativiteit, familie. Alles in harmonie.

Met de verhalen geschreven ´Aan de Convíviotafel´ willen we een indruk geven wat we hier zoal meemaken en welke ontmoetingen er plaatsvinden.

Week 11-14

Het is Pasen en in verschillende steden is de Heilige Week gevierd met processies en de kruistocht. De kruistocht voert een optocht van mensen langs kruizen. Bij ieder kruis wordt een deel van het verhaal van de kruistocht van Jezus wordt verteld. Men sluit af met een lied en loopt naar het volgende kruis. Zo kan men de tocht zoals Jezus die ervaren heeft beter tot zich door laten dringen. Het is logisch, maar ik blijf me verbazen over de praktische besluiten die er aan vastzitten. In ons dorp gaat het dit jaar niet door, omdat de mensen te oud worden. De groep deelnemers wordt steeds kleiner. Mensen overlijden of zijn te oud of ziek om mee te lopen. Het is opgelost door vanaf Carnaval tot Pasen op zondag een tweede dienst te organiseren waar een stuk van het verhaal van de kruistocht wordt verteld.

Zo ook het zegenen van de huizen op Paasdag. De pastoor, die al drie dorpen moet bedienen, moet een strak schema opstellen waar hij wanneer langs gaat. De traditie is dat hij met zijn misdienaren van het ene huis naar het andere loopt, binnen wat woorden zegt en een ieder die daar aanwezig is het kruis laat kussen. De eigenaar van het huis zorgt voor eten en drinken, voor de genodigden, maar ook voor de mensen die met de pastoor zijn meegelopen. Waar vroeger ieder huis aangedaan werd, zijn het nu alleen de huizen waar men het wil. Oude mensen haken af omdat het teveel moeite is of om zoveel boodschappen te doen of om al die moeite te doen voor zoveel mensen. Jongeren geloven niet meer of te weinig voor zo´n traditie. Enkele huizen zijn tweede huizen van mensen, die vaak uit de stad komen en deze gewoonte niet volgen. Mijn buurvrouw die in principe nog wel zoiets zou kunnen doen, heeft tegenwoordig de reden dat ze het alleen doet als haar familie uit Lissabon overkomt. Dus niet vanwege het geloof of de buren. Hoewel zij verder alle religieuze tradities trouw volgt. Om nu te laten zien welke huizen wel en niet meedoen, worden er bloemen vanaf de openbare weg naar de voordeur van een huis gelegd, die de pastoor dan volgen kan.

fotogalerij, met dank aan de fam. Dekker en Kok